ക്രിസ്ററഫർ നോളന്റെ പ്രശസ്തചിത്രം 'ഇന്റർസ്റ്റെല്ലാർ' മിക്കവരും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. പ്രേക്ഷകരെ പിടിച്ചിരുത്താനുള്ള ചില സ്പെക്കുലേറ്റീവ് തിയറികളാണ് അതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നു കരുതുന്നവർ കുറവല്ല. എന്നാൽ ഇനിയും പര്യവേഷണം തുടരേണ്ടതായിട്ടുള്ള അതിലപ്പുറമുള്ള ലോകത്തേക്കുള്ള ചൂണ്ടുപലകയാണ് ആ ചിത്രം.
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അനന്തതയിൽ നാം അനുഭവിക്കുന്ന സമയം കേവലം ഒരു സ്ഥിരമായ അളവുകോലല്ല, മറിച്ച് ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ വക്രീകരിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്. ആൽബർട്ട് ഐൻസ്റ്റീന്റെ 'ജനറൽ റിലേറ്റിവിറ്റി' സിദ്ധാന്തത്തിൽ അടിവരയിട്ടു പറയുന്ന 'ഗ്രാവിറ്റേഷണൽ ടൈം ഡൈലേഷൻ' എന്ന ശാസ്ത്രീയ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ദൃശ്യരൂപം നോളൻ സിനിമയിൽ പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കാണാം. ശക്തമായ ഗുരുത്വാകർഷണ ബലമുള്ള ഒരു തമോഗർത്തത്തിന് സമീപം സമയം അങ്ങേയറ്റം സാവധാനത്തിൽ മാത്രമേ സഞ്ചരിക്കുകയുള്ളൂ എന്നത് ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു സത്യമാണ്.
ഈ പ്രതിഭാസത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഏറ്റവും ലളിതമായ ഉദാഹരണം നാം നിത്യജീവിതത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ജി.പി.എസ് (GPS) സാറ്റലൈറ്റുകളാണ്. ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ നിന്ന് അകന്നു നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഈ സാറ്റലൈറ്റുകളിൽ സമയം ഭൂമിയെ അപേക്ഷിച്ച് അല്പം വേഗത്തിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ദിവസേന ഏകദേശം 45 മൈക്രോ സെക്കൻഡിന്റെ ഈ സമയ വ്യത്യാസം കൃത്യമായി ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി പരിഹരിച്ചില്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ സ്മാർട്ട്ഫോണിലെ മാപ്പുകൾ കൃത്യമായ ദിശ കാണിക്കാൻ പരാജയപ്പെടും. ഗുരുത്വാകർഷണം സ്ഥലകാലത്തെ എത്രത്തോളം സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു തെളിവുമാത്രമാണിത്.
'ഇന്റർസ്റ്റെല്ലാർ' എന്ന ചിത്രത്തിൽ ഈ ശാസ്ത്രം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ അവതരിപ്പിച്ചത് നോബൽ സമ്മാന ജേതാവായ കിപ്പ് തോൺ എന്ന ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ്. ചിത്രത്തിലെ മില്ലറുടെ ഗ്രഹം ഗാർഗന്തുവ എന്ന തമോഗർത്തത്തിന് അത്യന്തം അടുത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, അവിടെയുള്ള സമയം ഭൂമിയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അവിശ്വസനീയമാംവിധം മന്ദഗതിയിലാകുന്നു. സിനിമയിലെ ആ പ്രശസ്തമായ പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിലെ ഓരോ 'ടിക്ക്' ശബ്ദവും കേവലം താളമല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയിൽ ഒരു ദിവസത്തോളം പിന്നിട്ടു എന്ന സത്യത്തെയാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. ഗ്രഹത്തിലെ ഓരോ മണിക്കൂറും ഭൂമിയിലെ ഏഴ് വർഷത്തോളമാണ്. അതായത്, അവിടെ ഒരു സെക്കൻഡ് കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഭൂമിയിൽ ഏകദേശം 16 മണിക്കൂറുകൾ പിന്നിടുന്നു. ഓരോ ടിക്കും കേൾക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയിൽ ഒരു പകലും രാവും മായുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് പ്രേക്ഷകരിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഉത്കണ്ഠയ്ക്കും ഭീതിക്കും ശാസ്ത്രീയമായ കൃത്യതയുണ്ട്.
അവസാനം, ഇത് ശാസ്ത്രത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി മനുഷ്യന്റെ വൈകാരികതയെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. തന്റെ മക്കളെ രക്ഷിക്കാൻ ദൗത്യത്തിന് പുറപ്പെടുന്ന നായകൻ കുപ്പർ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരതയാണ്. അവൻ തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി തിരികെ എത്തുമ്പോഴേക്കും സമയം അവനെ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർ തന്നെക്കാൾ പ്രായമുള്ളവരായി മാറിയ ആ കാഴ്ചയിൽ, സമയം എന്നത് ഓരോ വ്യക്തിക്കും വ്യത്യസ്തമായ ഒന്നാണെന്ന ഐൻസ്റ്റീന്റെ സിദ്ധാന്തം വൈകാരികമായ ഒരു തലത്തിൽ നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. സമയം ആപേക്ഷികമാണ് എന്ന സത്യം പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിസ്മയവും ഒപ്പം വലിയൊരു നൊമ്പരവുമാണ്.
إرسال تعليق