അമ്പേറ്റ കഴുത്തുമായി ഒരു നൂറ്റാണ്ട് ! വേദനയെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി അതിജീവിച്ചവൻ.

അലാസ്കയിലെ തണുത്തുറഞ്ഞ കടൽത്തീരത്ത് 2007-ലെ ഒരു സാധാരണ ദിവസം. ഇനുപിയാറ്റ് (Inupiat) വേട്ടക്കാർ പതിവുപോലെ തിമിംഗലവേട്ടയ്ക്കായി കടലിലിറങ്ങി. വലയിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരു ബോഹെഡ് തിമിംഗലത്തെ (Bowhead Whale) കണ്ടപ്പോൾ അവർ അമ്പരന്നു. പതിവിലും വലുതും പ്രായം തോന്നിക്കുന്നതുമായ ഒന്ന്. എന്നാൽ, അത് ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു വലിയ ഏട് പേറിയാണ് നീന്തിനടന്നിരുന്നത് എന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.

അതിന്റെ കൂറ്റൻ ശരീരത്തിൽ, കഴുത്തിന്റെ ഭാഗത്തുള്ള പേശികൾക്കും കട്ടിയുള്ള കൊഴുപ്പിനും (Blubber) ഇടയിലായി പിന്നീട് അത്ഭുതകരമായ ഒന്ന് കണ്ടെത്തി. അതൊരു പഴയ ലോഹക്കഷ്ണമായിരുന്നു. തുരുമ്പിച്ച, 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പഴയൊരു 'ബോംബ് ലാൻസ് ഹാർപ്പൂൺ' (Bomb lance harpoon).

ആ ലോഹക്കഷണത്തിൽ തൊടുമ്പോൾ, ഒരു നൂറ്റാണ്ട് പിന്നിലേക്കുള്ള കവാടം തുറക്കുന്നു. നിരീക്ഷകർ അതിനെക്കുറിച്ചു പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. 

കടൽക്ഷോഭത്തിനിടയിൽ ഏതോ തിമിംഗലവേട്ട കപ്പൽ. ഡെക്കിൽ നിന്നൊരു വേട്ടക്കാരൻ  സമുദ്രോപരിതലത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കാനായി ഉയർന്നുവന്ന ഒരു തിമിംഗലത്തിന് നേരെ ലക്ഷ്യം വെച്ചു. അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ അടങ്ങിയ 'ബോംബ് ലാൻസ് ഹാർപ്പൂൺ' ആ യുവ തിമിംഗലത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴത്തിൽ തറഞ്ഞു.

സാധാരണയായി, ഹാർപ്പൂണുകൾ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ വെച്ച് പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ആന്തരികാവയവങ്ങൾക്ക് കേടുപാടുണ്ടാക്കി ജീവിയെ തളർത്താറാണ് പതിവ്. എന്നാൽ, അന്ന് പ്രകൃതി അതിനെ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചു. ലോഹം പേശികളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നതല്ലാതെ, പ്രധാന അവയവങ്ങളെ ബാധിച്ചില്ല. വേദനകൊണ്ട് ആ പിഞ്ചു തിമിംഗലം കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കുതിച്ചു. മുറിവിൽ നീറുന്ന വേദനയുമായി അത് സമുദ്രാന്തരങ്ങളിൽ നീന്തിനടന്നു. ദശകങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. പ്രകൃതി ആ ആയുധത്തിന് ചുറ്റും കോശങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച് അതിനെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. അതൊരു മുറിവല്ലാതായി, അതിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി.

ഗവേഷകർ പിന്നീട് നടത്തിയ പഠനത്തിൽ അത്ഭുതകരമായ വിവരങ്ങൾ വെളിപ്പെട്ടു. ആ ലോഹം 1885-നും 1895-നും ഇടയിൽ മസാച്ചുസെറ്റ്സിലെ ഒരു പഴയ ഫാക്ടറിയിൽ നിർമ്മിച്ചതാണ്. അതായത്, ആ തിമിംഗലം കുറഞ്ഞത് 120 വർഷങ്ങളെങ്കിലും ആ മുറിവ് ശരീരത്തിൽ പേറി ജീവിച്ചു!

ഇത് രണ്ട് പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു: ഒന്ന്, ബോഹെഡ് തിമിംഗലങ്ങളുടെ അതിജീവനശേഷി. ഇവയ്ക്ക് കട്ടിയുള്ള തൊലിയും അതിനു താഴെ കട്ടിയുള്ള കൊഴുപ്പിന്റെ പാളിയും (Blubber) ഉണ്ട്. പലപ്പോഴും ഹാർപ്പൂണുകൾ ആന്തരികാവയവങ്ങളെ സ്പർശിക്കാതെ ഈ കൊഴുപ്പിനുള്ളിൽ മാത്രം കുടുങ്ങിപ്പോകാറുണ്ട്. കൂടാതെ, ഇവയുടെ ശരീരത്തിന് പരിക്കുകളെ അതിജീവിക്കാനുള്ള അപാരമായ കഴിവുമുണ്ട് (ഇവയുടെ DNA ഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാവാം ഇത്). അണുബാധ ഒഴിവാക്കാൻ ശരീരം തന്നെ ആ മുറിവിനെ കലകളാൽ (Scar tissue) പൊതിഞ്ഞ് സംരക്ഷിക്കുന്നു.

രണ്ട്, ബോഹെഡ് തിമിംഗലങ്ങൾക്ക് 200 വർഷം വരെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കരുതുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ക്രൂരതയുടെ അവശേഷിപ്പുകളെയും പേറി, കാലത്തെ തോൽപ്പിച്ച് ജീവിച്ച ഈ തിമിംഗലം, പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ അതിജീവനശേഷിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീകമാണ്.

ഇത്രയും കാലം തിമിംഗലം വേദന സഹിച്ചിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ശാസ്ത്രീയമായ ഉത്തരം 'തുടർച്ചയായ വേദന' എന്നതിലുപരി 'അനുകൂലനം' (Adaptation) എന്ന വാക്കാണ് കൂടുതൽ ചേരുക. ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം ആ ലോഹഭാഗം ശരീരത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ, ആ തിമിംഗലത്തിന്റെ ശരീരം അതിനെ ഒരു വിദേശ വസ്തുവായി കാണുന്നതിന് പകരം സ്വന്തം ഘടനയുടെ ഭാഗമായി മാറ്റിത്തീർക്കുകയായിരുന്നിരിക്കാം. മുറിവിനു ചുറ്റും വലിയൊരു അളവിൽ കലകൾ (Scar tissue) രൂപപ്പെടുത്തി ആ ലോഹത്തെ പൊതിയുകയും (Encapsulation), അതുവഴി ആന്തരികാവയവങ്ങളിലേക്ക് അണുബാധയോ അസ്വസ്ഥതയോ പടരാതിരിക്കാനുള്ള പ്രതിരോധം ശരീരം സ്വയം തീർക്കുകയും ചെയ്തു. തുടക്കത്തിലുണ്ടായിരുന്ന തീവ്രമായ വേദന കാലക്രമേണ ആ ഭാഗത്തെ നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ ക്രമീകരണത്തിലൂടെയും കോശങ്ങളുടെ പരിവർത്തനത്തിലൂടെയും ഇല്ലാതാവുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അവഗണിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു 'ശരീരസ്ഥിതി' (Chronic physical condition) ആയി മാറുകയോ ചെയ്തുവെന്ന് കരുതാം. അതായത്, ഒരു നൂറ്റാണ്ട് നീണ്ട ആ കാലയളവ് തിമിംഗലത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വേദനയുടെ കാലമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മുറിവിനെ അതിജീവിച്ച് അതിനോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരു വലിയ അതിജീവനത്തിന്റെ കാലമായിരുന്നു. 

മനുഷ്യന്റെ അക്രമത്തെ അതിജീവിച്ച്, സമുദ്രത്തിലെ നിശബ്ദനായ സഞ്ചാരിയായി, അമ്പേറ്റ കഴുത്തുമായി ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം നീന്തിനടന്ന ഈ തിമിംഗലം ഒരു പാഠമാണ്. നമ്മൾ നൽകിയ വേദനയേക്കാൾ വലുതാണ് പ്രകൃതി നൽകുന്ന അതിജീവനത്തിന്റെ കരുത്ത് എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രീയ സത്യം.